Dag 239, Santa Cruz, Bolivie
Met pijn in het hart hebben we gisteren afscheid genomen van Brazilie. In het begin hadden we er een beetje schrik van (zie dag 217), maar die werd al snel weggespoeld met enkele caipirinha´s (zie foto). Alhoewel ons afsluitend stuk Brazil er eentje was waar we niet echt over te spreken zijn. Onze vierdaagse trip naar de Pantanal was op menselijk vlak wel geslaagd (onze eerste kennismaking met een groep Israeli was positief en ook de Schotten, Ieren, Ozzies en Duitsers vielen heel goed mee). Maar de echte reden waarom een mens de Pantanal bezoekt, de unieke fauna en flora dus, waren niet echt aanwezig. Ook de firma waar we de trip bij boekten, ´Ecological Expeditions´, deden niet echt moeite om hun naam waar te maken: veel lawaai de eerste avond, slecht eten en gidsen die niet echt in de natuur geinteresseerd leken.
Enfin, eens we in Corumba zaten en we de drie quasi slapeloze nachten (1 in de hangmat, twee in tent op kindermaat) achter ons lagen, konden we er alweer om lachen. Zeker na onze bevrijdingstocht uit het kamp waar we in ware kampvuurstijl (Israelische gitarist en dito plus Engelse liedjes) op de pick-up van een truck de Pantanal verlieten.
Een positief ding aan het vertrek uit Brazilie is dat de mensen vanaf nu, wat onze reis betreft tenminste, enkel nog Spaans en Engels spreken. Een verademing na onze worstelpartijen met het Portugees. In Rio hebben we nog wel even geprobeerd om lessen te nemen, maar dat is al na een eerste poging gestrand.
Lang geleden dat we nog eens op een trein geslapen hebben, dachten we in Corumba. En dus stapten we de volgende dag net over de Braziliaans-Boliviaanse grens op de nachttrein (18 uur officieel) naar Santa Cruz. 21 uur waarvan er slechts enkele in slapende toestand later kwamen we eindelijk aan. En wat doet een mens dan: onmiddellijk een nachtbus boeken voor enkele uren later natuurlijk! Binnen dik twee uur stappen we aan boord van de luxe-bus (dat hebben we wel verdiend) naar Sucre. Vanaf dan kunnen we eindelijk wat langer op een plek blijven en hoeven we even geen nachtbussen meer op. Sucre, Potosi en Uyuni staan dan ook de komende week op het lijst.
Geniet er nog van ginder, wij proberen hier hetzelfde te doen. (Al weten we niet of dat zonder caipirinha wel gaat lukken...)

posted by Jimmy at 11:34

Dag 234, Campo Grande, Brazilie
Minas Gerais, een Braziliaanse provincie groter dan Frankrijk, zit erop. Na ongeveer 37 koloniale kerken bezocht te hebben en dagen rondgeslenterd te hebben door kasseistraten Parijs-Roubaix waardig, hebben we zaterdag nog eens een van onze bekende busmarathonnen ingezet. Eerst vijf uur van Diamantina naar Belo Horizonte en dan nog 23 (drieentwintig) verder naar Campo Grande in de Mato Groso do Sul provincie.
Daar beginnen we over enkele minuten, letterlijk, aan een vierdaagse tocht door de Pantanal. De reden ook meteen waarom dit verslagje hier eindigt.
posted by Jimmy at 15:04