Dag 212, Posadas, Argentinie
Neem er gerust even de kaart van Argentinie bij. En reis even mee met ons naar Salta, afgelopen zondag 17 uur. Want daar stapten we op de bus met bestemming Corrientes. Een aangekondigde tocht van 14 uur werd er een van dik anderhalf uur langer want door de overvloedige regen ging de bus processie-van-Echternach-gewijs (slippen in de modder, even in achteruit, terug in eerste, weer slippen,...) naar zijn bestemming. Om in de oorlogssfeer te blijven was de busmaatschappij zo vriendelijk om ons achtereenvolgens Chill Factor (low budget brol van de allerlaagste plank), Lara Croft (iets minder slecht want iets duurder) en Pearl Harbor (de favoriete film van George W?) te laten zien.
Na een typisch Argentijns ontbijt (croissants+ cafe con leche of submarino, een glas warme melk met een stuk chocolade) waren we klaar voor de volgende trip. In een aftandse bus, de lijkgeur zat in de zetels ingebakken, ging het in vier uur naar Mercedes. Daar moesten we noodgedwongen de nacht doorbrengen want de bus naar Carlos Pellegrini ging pas de volgende middag.
In totaal hebben we er dus 46 uur over gedaan om op onze voorlaatste Argentijnse bestemming te geraken. Het mocht daar dus wel de moeite waard zijn. Ruud en Stefan, een eerder ontmoet Belgisch reisgek koppel, had ons aangeraden om in de Esteros de Ibera te passeren. En om te overnachten in Nande Reta (Guarani voor Onze Aarde).
Het bleek meer dan de moeite (sorry dat we zo saai zijn in onze lofbetuigingen, maar we kunnen er ook niets aan doen dat het hier zo fantastisch is). Eerst en vooral het hotel. Een oase van rust (zoals dat dan heet), met lekker eten en een aangename huiswijn. Tel daarbij de lancha of boottocht op de plaatselijke moerassen en lagunes om de carpinchos (foto), kaaimannen, herten, apen (!), slangen en duizend-en-een soorten vogels (ooievaars, arenden, gieren,...).
Rond dat tenslotte af met een bezoek aan een plaatselijke Gaucho-familie met een gegidst bezoek door een plaatselijke expert en de vakkundige slachting en villen van een koe en het minste wat we weer mogen zeggen is dat we een ervaring rijker zijn.
Een probleem echter: uit Carlos Pellegrini weg geraken bleek net zo moeilijk als er geraken. De bus terug naar Mercedes vertrok om vier uur ´s morgens (begrijpe wie kan) en de weg verder naar het noorden is enkel te doen met een 4x4. Dan maar even wat dieper in de geldbuidel getast (wat heet, ons verblijf, eten, drinken, excursies en vervoer van en naar de Esteros hebben ons nog maar 40 euro per persoon per dag gekost) en een plaatselijke rallyrijder laten overkomen van Posadas. Een plaatsje dat amper 200 kilometer verderop ligt maar door de vettige baan hebben we er toch ongeveer vijf uur over gedaan.
Dadelijk naar de film (´Frida´) en dan morgen verder naar de Jezuitenruines van San Ignacio Mini (zie film `The Mission`). Ook onze volgende bestemming figureert in die prent: de imposante, althans dat vertelt iedereen ons toch de hele tijd, Cataratas (watervallen) van Iguazu. Hoe imposant ze echt zijn, lezen jullie de volgende keer.

posted by Jimmy at 15:22