Dag 207, Salta, Argentinie
Net als je denkt dat je alles van Argentinie gezien hebt, kom je in Salta. De eerste dag gingen we er op zoek naar een georganiseerde tour. Maar die bleek niet te vinden. Dan maar een auto gehuurd. wat ons eindenlijk eens wat bewegingsvrijheid gaf. Door altijd met de bus te reizen, blijf je natuurlijk beperkt met wat je kan zien. Onderweg stoppen om een foto te nemen of enkele kilometers van het busstattion gaan slapen is dan niet echt een optie.
Maar met de voordelen komen natuurlijk ook enkele schaduwzijden. Zo kan je natuurlijk altijd een lekke band krijgen. We waren nog geen 120 kilometer ver of we hadden al prijs. Natuurlijk hadden ze ons geen goede krik meegegeven. Daar sta je dan. Gelukkig waren er enkele behulpzame indianen in de buurt die ons uit de nood konden helpen met een grotere krik. Bleef natuurlijk het probleem dat we nog drie dagen verder moesten zonder reservewiel. Een probleem dat na een bezoek aan de plaatselijke `gomeria` (zoiets als een plakker van banden) opgelost was.
Verdere pech bleef ons bespaard zodat we ons de rest van de tijd konden vergapen aan een voortdurend veranderend landschap: stijgen langs het traject van de `tren a los nubes` (trein naar de wolken), slapen op 4000 meter hoogte bij een oud vrouwtje dat zelf `humitas` (de plaatselijke delicatesse: fijngestampte mais met geitenkaas) gemaakt had, lama´s, ezels, wilde paarden, `salinas` (zoutmeren, foto 1), prachtige bergen in zeven verschillende kleuren (foto 2), metershoge cactussen, afdalen door subtropisch regenwoud, ...
Enfin, jullie zullen de foto`s moeten zien om het allemaal te kunnen geloven.
Toen we gisterenavond terug in Salta waren, was er dan ook nog een buurtfeest aan de gang. In het begin was dat wel leuk want we konden meegenieten van de typisch Indiaanse muziek en tradities, maar eens je 50 meter verderop in bed ligt en probeert te slapen is het al iets minder natuurlijk. Gelukkig maakte een groot onweer om vier uur `s nachts een einde aan de festiviteiten.
Dadelijk verlaten we noord-west Argentinie en trekken naar onze op een na laatste bestemming in Argentinie: Iberia del Estero in Carlos Pellegrini. Net als de Pantanal op de grens tussen Bolivie en Brazilie is dat een gebied van uitgebreide moerassen met een typische fauna en flora. Een nachtbus (14 uur) brengt ons van Salta naar Corrientes, dan nog drie uur naar Mercedes. Daar nemen we dan overmorgen een laatste bus met bestemming Carlos Pellegrini.

posted by Jimmy at 09:28

Dag 202, Cafayate, Argentinie
Montevideo was een beetje Buenos Aires in het klein. Ook veel mooie gebouwen en cultuur, maar als er aan de andere kant van de Rio Plata een stad ligt waar alles groter, beter en mooier is niet echt concurrentie natuurlijk.
Vrijdag hebben we dan nog effe afscheid genomen van Buenos Aires. Op passende wijze trouwens, met een lunch in het van authenticiteit doordrenkte Cafe Tortoni.
Met onze derde Argentijnse nachtbus geraakten we tot Santiago del Estero, waar we het al na enkele uren voor bekeken hielden. Een uurtje verder was er gelukkig Termas de Rio Hondo, een gezapig plaatsje met thermische baden. Ideaal met andere woorden om te recupereren van een nachtje oncomfortabel slapen op een buszetel.
´s Anderendaags dan verder naar Tucuman, het begin van de toeristische sector in het noord-westen van Argentinie. Het hoogseizoen is hier vooral juli-augustus, de plaatselijke winter, als het daar nog aangenaam warm is en de rest van het land afkoelt.
Bij het begin van de herfst hier draait het toerisme op een laag pitje en dus waren we gisteren dan ook de enigen die de tour hadden geboekt naar Cafayate. Met als voordeel dat Juan Carlos onze persoonlijke gids werd. Hij reed ons langs gerestaureerde ruines van de Jezuiten, door adembenemende en sterk varierende landschappen én klimaten. Als afsluiter passeerden we langs de ruines van Quilmes, een stam van Indianen die meer dan 130 jaar met succes verzet leverden tegen de Spaanse bezetter. Maar uiteindelijk verpletterend verslagen werden.
Wat ons dan weer naadloos bij de actualiteit brengt. Veel mensen vragen zich af of en hoe we ´den oorlog´ hier kunnen volgen. Dat is, jammer genoeg misschien, geen probleem. De plaatselijke kranten staan er vol van, zelfs in het kleinste boerengat hebben ze hier cybercafes (voorlopig geldt dat trouwens voor onze hele reis) en als we een tv hebben op hotel zit er dikwijls CNN en af en toe BBC World tussen. Zuid-Amerika is trouwens zwaar tegen de oorlog. Op de lijst van dertig landen die de oorlog steunden waarmee de VS uitpakten komt enkel Colombia voor (drie keer raden waarom). Chili en Mexico, beide leden van de VN veiligheidsraad, lieten duidelijk weten niet voor een tweede resolutie in de VN te zullen stemmen. Zelfs sporters durven hier voor hun mening uit te komen. Boca Juniors kwam afgelopen zondag het veld op met een spandoek ´No a la guerra, si a la paz´.
Hoe zit het trouwens met de stemming in Belgie en Europa over de oorlog? Je mag het ons altijd laten weten op karenvanbeek@hotmail.com of tomvanaken15@hotmail.com. Vragen over de plaatselijke prijs van het brood mogen ook natuurlijk.
Enfin, tot zover deze update. Tot de volgende!

posted by Jimmy at 06:35