Dag 172, San Martin de los Andes, Argentinie

Laten we beginnen in Curico, waar Karen in 1997 vier maanden in het ziekenhuis gewerkt heeft. Omdat we geen juist telefoonnummer of emailadres hadden, konden we de mensen die ze daar kenden niet op voorhand verwittigen. Dan maar op goed geluk naar de ouders van Pato (de persoonlijke beschermengel van de Belgische studenten daar) gegaan. De moeder wreef de slaap van de siesta uit haar ogen en dacht dan dat ze met een koppel Mormonen te maken had.
Lang duurde die verwarring echter niet en voor we het goed wisten mochten we onze voeten onder tafel schuiven voor een staaltje typisch Chileense gastvrijheid. Nadien ook nog langsgeweest bij Pato zelf, ondertussen getrouwd en met kind. Ook 's anderendaagsmiddags nog doorgebracht aan bovenvermelde gastvrije tafel met empenadas en wijn.
Nadien afscheid genomen en verder getrokken met de trein richting Chillan. Daar 's ochtends naar een typische markt gegaan vooraleer verder te trekken naar Villarica, een prachtig stadje aan de oevers van het gelijknamige meer. De zonsondergang met in de achtergrond de al-even-gelijknamige vulkaan was zonder meer spectaculair (foto).
Volgende stop was Kila Leufu, een ''casa de campo" (huis op den buiten), ons aangeraden door Scott, de uitbater van de hostel waar we in Santiago verbleven hadden. Daar aangekomen bleek ook de rest van de backpackers van Scott's place de weg naar de middle of nowhere gevonden te hebben (Curarrehue ligt ongeveer op ongeveer 1000 kilometer van Santiago!).
Geen probleem echter: de aanrader viel enorm mee (Mapuche-familie die lekker kookte en een leuk huis had) en ook de andere mensen waren meer dan aangenaam. 's Avonds nog doorgebabbeld met de aanwezige Engelsen, Amerikanen, Zwitsers, Scandinaven, Duitsers en een verloren gelopen Litouwse beeldhouwer onder andere over de op stapel staande oorlog. Onze Alternatieve Reizende Veiligheidsraad verwierp een tweede resolutie resoluut, een beslissing waar zelfs Bill uit San Diego het helemaal mee eens was.
Na een ontspannende avond in de natuurlijke warme baden en een voormiddag paardrijden (niet aan te raden voor voetballers met te korte adductoren!) was het alweer tijd om de rugzakken om te doen. De volgende halte was Choshuenco, op de kaart relatief dichtbij Curarrehue maar in werkelijkheid een dagtrip met vijf verschillende bussen over niet altijd even goede wegen. Omdat Bill toch dezelfde richting uitging, besloten we om samen te reizen. In Choshuenco (alweer op aanraden van Scott) geslapen in een dromerige hosteria aan het einde van het plaatselijke strand met zicht op het meer.
De volgende ochtend dan Aira en Simon tegengekomen. Ook zij waren via Scott tot daar gesukkeld en stonden op het punt om te vertrekken richting Puerto Fuy. Dus maar met zijn vijven verder getrokken naar de grens met Argentinie. Via een ferry en een stoffige aarden baan aan onze eerste echte Zuid-Amerikaanse grens beland en zonder problemen overgestoken. Onze bestemming was een verademing. Na de relatieve eenvoud van de afgelopen dagen kwamen we plots terecht in een Zwitsers aandoend bergdorp.
's Avonds met ons internationaal gezelschap gaan eten in een schitterende Italiaan met Argentijnse flair en klasse voor de ronde som van 50 Argentijnse pesos (ongeveer 15 euro) per persoon.
Morgen moeten we jammer genoeg al afscheid nemen van dit verfrissende stadje en trekken we door naar Bariloche, een vergelijkbaar maar grotere plaats vooral beroemd voor zijn voortreffelijke chocolade. Nadien steken we terug over naar Chili waar we maandag in Puerto Montt aan onze vierdaagse boottrip beginnen.

posted by Jimmy at 11:51