Dag 124, New Plymouth, Nieuw-Zeeland

Enkele foto's van onze reis vind je hier

Eerst en vooral, een gelukkig nieuw jaar. Ondanks de grote afstand hebben we de jaarovergang hier toch nog een beetje in een Belgische sfeer kunnen vieren. Maar laten we teruggaan naar waar we de laatste keer gestopt waren. Daags voor kerstmis werden we vereerd met het tweede bezoek van Beeck, die vliegtuig- en liftgewijs afgezakt was van het diepe zuiden naar Taranaki. Bedoeling was om na een copieus kerstmaal een wandeltocht van vier dagen aan te vatten (onderste foto). Maar na het voorgerecht bleek dat het al vrij laat was en dat de grootste honger gestild was. Daarom hebben we maar besloten om het hoofdgerecht (Nieuw-Zeelandse mosselen, ongeveer twee keer zo groot als de jumbo Zeeuwse, met friet) uit te stellen tot kerstdag. Door de slechte weersvoorspelling hadden we toen het begin van onze trek ook al met een dag uitgesteld. Uiteindelijk dan op kerst volgevreten en wel naar de Konini Lodge in Dawson Falls getrokken. De plaatselijke meteorologen hadden voor een keertje volledig gelijk: het heeft bijna de hele dag geregend. Half en half hoopten we al dat 's anderendaags 's morgens de regen nog met bakken uit de hemel zou vallen. Zo zouden we niet aan de vierdaagse door regen en wind moeten vertrekken en zouden we terug kunnen keren naar onze veilige, droge oppaswoning met een goed gevulde koelkast. Maar het mocht niet zijn. Volgens de parkwachter zou het die dag nog even door regen en wind doorbijten worden, maar zou het de volgende dagen gaan beteren. Wij dus met onze goed gevulde rugzak vol gevriesdroogd eten op weg. Nog van het DOC (Department of Conservation) hadden we te horen gekregen dat we best het hogergelegen pad konden kiezen (meestal op zo'n 1000 meter hoogte) en tegen de wijzers van de klok in konden gaan. Vooraf hadden we nog gedacht om het lager gelegen pad te kiezen en in wijzerzin te gaan.
De eerste voormiddag was het inderdaad afzien. Regen en rukwinden zorgden voor een weinig aangenaam wandelweer. Af en toe waren er zo'n rukwinden dat ik zelfs niet merkte dat de regenhoes van mijn rugzak weggeblazen werd. Na een korte reddingsactie bleek dat het ding te ver gaan vliegen was. Na de middag klaarde het gelukkig wat op en haalden we na zo'n 8 uur stappen onze eerste hut. Daar staan er stapelbedden, een kachel om spullen bij te drogen en is er water om mee te koken. Een gasvuurtje, eten, potten, pannen en bestek moet je zelf meebrengen. Ook al het afval moet je bijhouden om nadien thuis in de vuilbak te kieperen.
Dag 2 begon met vooral veel stijve kuiten, blaren, zere schouders en slecht uitgeruste lichamen. Gelukkig was de zon er nu wel van het begin bij en dat verlicht al veel natuurlijk. Met als gevolg een zware dagtocht met prachtige uitzichten op Mount Taranaki (2518 meter), het Egmont National Park en de verder gelegen stranden en zee. Acht uur later bereikten we voldaan onze tweede hut. Groot was onze verbazing als we tijdens het koken van onze vegetarische pasta (pakje opendoen, warm water toevoegen en klaar is klara) nog Vlaamse klanken hoorden. Die bleken te komen van Bernard en Helene, een koppel uit Sint-Niklaas, dat in een jaar met de fiets door Indonesie, Nieuw-Zeeland en Australie trekt. Waarna Vlaams voor bijna de rest van de hele avond de voertaal in de hut werd.
De derde dag begon met een lastige beklimming. Op handen en voeten moesten we 700 meter omhoog zien te geraken. Met de nodige improvisatie en rustpauzes lukte het uiteindelijk en konden we genieten van alweer prachtige vergezichten. Onderweg hadden we ook beslist om indien mogelijk meteen door te gaan naar ons eindpunt. Het zou dan wel een lange dag worden, maar het vooruitzicht naar een warme douche, lekker eten en een zachte dons waren aantrekkelijk.
Bernard en Helene hadden ondertussen ook al besloten om de natte schoenen in te ruilen voor douche en tent en dus brachten we hen met de auto na het einde van onze dagtocht van 10 uur naar The Missing Leg, hun hostal in Egmont Village. In ruil stelde Helene voor om de dag nadien pannenkoeken bij ons te komen bakken. Het hoeft geen verdere uitleg dat we ons dat geen twee keer lieten zeggen.
De volgende twee dagen zijn de twee Sint-Niklasenaars/Sint-Niklazen dan bij ons in de tuin blijven kamperen en hebben we lekker (en in het Vlaams) kunnen kletsen over vanalles en nog wat. Een gezellig intermezzo.
Op oudejaarsdag reden de twee dan verder richting Opunake. Je kan de rest van hun fietstocht volgen op www.velodroom.tk.
Wij hielden het hier rustig met oudejaar. Ondertussen is het al enkele dagen aan een stuk stralend blauw weer met aangename temperaturen ergens onderaan de 20 graden. Genieten van het weer en lekker eten was dan ook meer dan voldoende. Hopelijk hebben jullie er in het verre Belgie ook een leuk feestje van gemaakt. Nog eens een gelukkig 2003 en tot de volgende.


Enkele foto's van onze reis vind je hier


posted by Jimmy at 16:16